Geschiedenis

Hallo mijn naam is Chernobil..

Ik wil niet geadopteerd worden. Mijn huis is het asiel van de stichting dierenbescherm¡ng “Marina Baixa” in Benidorm.

Toen ik er in 1993 kwam wonen was ik amper 2 maanden. Ik werd in een doos voor de deur van het politiebureau achtergelaten terwijl ik toch wel een echte Fox Terrier ben!

Tijdens een bezoek aan de dierenarts hoorde ik dat ik atrofie aan mijn ruggenwervels had waardoor één van mijn achterpoten verlamd was. Ik hoorde dat ze zeiden dat ze me niet konden opereren en dat ik ook niet in een hok mocht. Bij het minste of geringste zou ik mijn ruggengraat kunnen breken. In afwachting van de ontwikkelingen  kwam ik bij één van de verzorgsters in huis. Ik een invalide hond met niet veel overlevingskans.

Ik was verward, in de steek gelaten, honden met meerdere hokken, huis van de verzorgster, atrofie aan mijn ruggenwervels?........

Waar zou dit ophouden? Ik was niet bereid te sterven en had veel vragen in mijn hoofd. Het leek mij een groot avontuur om de antwoorden hierop te zoeken.

De eerste weken mocht ik het huis niet uit, ze waren voorzichtig met mij. Maar ik was vol ongeduld en wilde op avontuur en zien wat er allemaal achter de deur gebeurde. Ik hoorde andere honden blaffen. Ik zag vreemde dieren die op een buitengewoon elegante manier op de meubels sprongen wanneer ik in de buurt kwam of met ze wilde spelen. Later kwam ik er achter dat deze dieren katten genoemd worden. Ik leerde ze te respecteren, want diegene die ze wil bijten kan in het asiel rekenen op een flinke reprimande. Er zijn hier overal katten, in het huis, in het kantoor, soms ook in de kliniek, op het dak van het asiel en in het kattenverblijf natuurlijk. Wanneer ik het niet vergeet zal ik daar later op terugkomen.

Met de dag voelde ik me sterker worden en het voorste deel van mijn lichaam ontwikkelde zich terwijl mijn achterpoot verlamd bleef. Ik kon me niet vlot bewegen maar op een dag profiteerde ik er van dat de deur open bleef en ik ging op onderzoek. Het eerste wat mij opviel was dat er veel honden opgesloten zaten in hokken en ze begonnen mij allemaal te roepen. Ik verstijfde, slikte, trotseerde het gevaar en ging naar ze toe.

Eén voor één vertelden ze mij hun verhaal, ........hun trieste verhaal:
-mij hebben ze hier gebracht omdat ze zeiden dat het huis meer en meer naar hond begon te ruiken.
-en mij hebben ze hier gebracht omdat ik teveel gegroeid ben.
-mijn baasjes kregen een baby en hoewel ik stapelgek op kinderen ben waren ze bang dat ik haar kwaad zou doen.
-mijn baasjes waren nog erger, ik maakte een gordijn kapot en ze gooiden mij zonder verdere uitleg op straat.
-de mijne vertelden dat ze in een andere stad gingen wonen en mij niet mee konden nemen. Ze namen wel alle meubelen mee en die waren wel een beetje groter dan ik.

Ik kon het allemaal niet meer aanhoren, mijn hart brak en ik ging in een kamer waar verschillende pratende mensen aanwezig waren. Ik verstopte me stilletjes onder de tafel. Mijn gedachten waren bij al die trieste verhalen. Toen ontdekte ik dat er nog een hond aanwezig was er gingen enkele minuten voorbij en ik hoorde haar stem die zei " wanhoop niet, de eerste dag is heel moeilijk maar we zijn allemaal blij dat we in dit asiel zijn".

Ze behandelen ons zoals ze jou behandelen. We hebben eten, drinken en ze maken elke dag schoon. We hebben een dak dat ons beschermt tegen koude, hitte en regen. Wanneer we gewond binnenkomen of ziek worden komt de dierenarts. En het allerbelangrijkste ze proberen ons te herplaatsen bij mensen waar wij voor altijd mogen blijven. De hond die tegen mij sprak was Linda zij woonde langer dan ik in het asiel. Volgens mij weet niemand meer hoe ze hier ooit terecht is gekomen. Wij waren lange tijd onafscheidelijk. Zij liet mij zien hoe belangrijk het werk van het asiel is dat sinds 1972 bestaat.

u kunt hier foto's zien van mijn huis en kunt u zien hoe groot het is. Ook hebben we op deze website een plattegrond hoe u ons kunt bezoeken.

De grafsteen die u hieronder ziet is van bovengenoemde Linda en een kleine hommage aan de honden die in het asiel wonen en gewoond hebben.

PRESENTACIÓN DE LA GATERA

Hier ben ik weer, je denkt toch zeker niet dat ik mijn vrienden de katten zou vergeten?  Dat zou niet kunnen , ze zijn namelijk overal in het asiel.  Wanneer ze in het asiel komen gaan ze de eerste tijd in de kattenkooi waar  ze kunnen wennen aan de omgeving. Later mogen ze vrij rondlopen en kunnen ze gaan en staan waar ze maar willen. Ze kunnen overal lekker luieren en vinden op talrijke plekken in het asiel hun eten dat dagelijks voor ze wordt  neergezet

.

Esta es la jaula más grande de la gatera, cuando los gatos han tenido antes un hogar, pasan aquí algún tiempo para acostumbrarse a su nuevo hogar.

De poezen en katers worden gesteriliseerd en kunnen hier heerlijk van een vrij leventje genieten.

Behalve honden en katten hebben we ook regelmatig, konijnen, cavia's , fretten en allerlei soorten vogels. Daarbij woont er al een hele tijd een schaap en een geit bij ons. Ze hebben het prima naar hun zin.

Wanneer u zich afvraagt hoe dit allemaal betaald wordt? Ik heb wel eens iets horen zeggen over "gemeente" en ook dankzij donaties van mensen die ons komen bezoeken. En natuurlijk van mensen die donateur worden van het asiel. U kunt ook lid worden onze bankgegevens staan onderaan deze pagina! Alvast bedankt namens al mijn vriendjes en vriendinnetjes!!!